Biðin var þessi virði

Þá er komið að því. Fjórði hluti skemmtilegustu kvikmyndaseríu allra tíma er kominn í bíó. Ég hef beðið eftir þessari mynd með mikilli eftirvæntingu í fjöldamörg ár og ég er að sjálfsögðu ekki sá eini. Því er ekki að neita að væntingarnar voru orðnar gígantískar, enda eru nú 19 ár frá því að Indy birtist okkur seinast á hvíta tjaldinu. Biðin var þessi virði.

Indiana Jones and the Kingdom of the Crystal Skull gerist í miðju kalda stríðinu, nánar tiltekið árið 1957, og segir frá því þegar Indiana Jones flækist inní tilraunir Sovétmanna til að afhjúpa leyndarmálið að baki dularfullum kristalskúpum.

Það er haldið vel í fílinginn sem einkenndi fyrstu þrjár myndirnar. Gamansamur andi svífur yfir öllu og þó svo að sögusviðið sé stundum nokkuð epískt er alltaf stutt í grínið og fáránlegu áhættuatriðin. Örfáum sinnum var þó farið nokkuð yfir strikið, t.d. í einu atriði sem innihélt Indy, ísskáp og kjarnorkusprengju.

Myndinni fyrirgefst þó að vera yfirdrifin og fjarstæðukennd. Þetta er jú Indiana Jones mynd og hluti af sjarma þessara mynda er hversu óraunverulegar þær eru að mörgu leyti.

Harrison Ford lítur rosalega vel út í aðalhlutverkinu og þó svo að aldurinn sé farinn að færast yfir karlinn er ég ekki frá því að sjarminn hafi aukist. Hann algjörlega á heimavelli sem Indy þrátt fyrir gráa hárið og hefur algjörlega þaggað niður í þeim sem töldu hann of gamlan í hlutverkið.

Karen Allen heldur einnig sínum sjarma og fann maður alveg sama neistann milli þeirra á skjánum og í Raiders of the Lost Ark.

Það var samt ekki sami neisti á milli Indy og illmennanna og var í myndum eitt og þrjú, því þó kommúnistar séu skemmtilegir eru nasistarnir þeim fremri á flestum sviðum þegar kvikmyndir eru annars vegar.

Þetta má þó ekki skiljast sem svo að kommarnir hafi virkað illa, þvert á móti var Spalko líklega besta illmennið síðan Toht og Belloq í fyrstu myndinni, en það er bara skemmtilegra að sjá nasista slegna.

Sjötti áratugurinn hefur þar að auki ekki sama sjarma og sá fjórði hafði, en það er ekki sök Spielberg og Lucas heldur er mínum eigin persónulegu komplexum um að kenna.

Fyrirfram hafði ég ákveðnar áhyggjur af Shia Labeouf. Var hræddur um að hann yrði þreytandi og asnalegur. Ég hafði sem betur fer rangt fyrir mér, og verð ég að segja að ég hefði ekkert á móti eins og einni spin-off mynd með honum í aðalhlutverkinu og Indy í bakgrunni. Yrði mjög forvitnilegt.

Tölvubrellurnar, sem nú hefja innreið sína inn í heim Indiana Jones, virka vel og mun betur en ég þorði að vona. Ég var einn af þeim sem hélt að of mikið af tölvubrellum myndi skemma fílinginn en það var bara vitleysa í mér. Á meðan slíkum brellum er beitt í hófi bæta þær myndina.

Ég er mjög ánægður með þessa mynd. Virkilega. Biðin hefur verið löng, en hún var þess virði. Indiana Jones er kominn aftur og þrátt fyrir örfáa smáhnökra hér og þar leið mér eins og manni á að líða þegar maður horfir á Indiana Jones.

Ég get eiginlega ekki farið fram á meira en það.